Symfonie nr. 2 in D, opus 73
Johannes Brahms

Brahms' goede vriend, dokter Theodor Billroth, kreeg bij het beluisteren van de Tweede symfonie "louter blauwe luchten, het gemurmel van een bronnetje, zonneschijn en koele, groene schaduwen" voor ogen. Toch is niet alles in deze symfonie rozengeur en maneschijn - om de natuurbeelden aan te houden. Zo is er bijvoorbeeld de inzet van het koperkwartet en de pauken in het begin van het eerste deel. Door zich te engageren voor de cultus van melancholisch gestemde zorgeloosheid manifesteerde Brahms zich als kind van zijn tijd. Zwaarmoedigheid als existentieel onbehagen werd zelden zo mooi vormgegeven als in deze symfonie.

Duurtijd: 00:43:00