Symfonie nr. 3 in Es, opus 55, 'Eroica'
Ludwig van Beethoven

Hoe ver Beethovens muzikale verbeelding wel reikte, wordt treffend geïllustreerd door zijn ‘Eroica’-symfonie. Beethoven slaat namelijk voor het eerst een muzikale spanningsbrug over alle delen heen, en levert zo het compositorische model voor een toekomstige generatie symfonici: geen vier autonome bewegingen, maar een muzikaal drama waarvan de spanning die in het openingsdeel wordt geïntroduceerd, pas in de (veelal eclatante) finale wordt opgeheven. Nooit voorheen werd een muzikaal drama zó duidelijk beschreven – zowel in zuiver muzikale als in buitenmuzikale termen – als in de graduele ontplooiing van deze symfonie. Het is zinloos te discussiëren in hoeverre Beethoven zich in deze symfonie liet inspireren door Napoleon, aan wie het werk oorspronkelijk was opgedragen en waaraan het zijn naam, de ‘heroïsche’, te danken heeft. Deze symfonie is boven alles meesterlijke muziek die volledig breekt met de symfonische traditie: zo zijn de thema’s veel dramatischer van opzet dan voordien, wordt er véél tijd uitgetrokken om het thematisch materiaal allerlei bochtenwerk te laten ondergaan en krijgt het genre (ondermeer door het gebruik van een dodenmars en een karakteristieke dansbeweging) een rijk expressief palet.

Duurtijd: 00:50:00